Paulo dołączył do Chelsea w 2004 roku kiedy to José Mourinho zapłacił rekordową wówczas sumę za bocznego obrońcę (£13.2 mln), z którym wspólnie wywalczył Ligę Mistrzów.
Piłkarz i menadżer natychmiast odcisnęli swe piętno na Premier League. Złamanie stopy (marzec 2005 roku) uniemożliwiło Ferreirze grę, jednak do tego czasu zdobył on już Puchar Ligi i odegrał dużą rolę na drodze, która zakończyła się dla nas mistrzostwem Anglii.
Z powodu stojącej stale na wysokim poziomie dyspozycji Paulo został powołany do kadry narodowej na pół roku przed transferem do Porto, które kupiło go z Vitórii Setubal. Nie może on jednak zaliczyć Euro 2004 do udanych ponieważ po pierwszym spotkaniu (porażka z Grecją) i błędzie, jaki popełnił, wskazano mu na ławkę rezerwowych.
W poprzednim sezonie został jednak wybrany najlepszym prawym obrońcą w Europie i kiedy włodarze klubu ze Stamford Bridge szukali kogoś właśnie na tę pozycję, wybór wydawał się oczywisty.
W trakcie drugiego sezonu nie grał jednak tak często jak podczas pierwszego jako, iż menadżer stawiał częściej na Williama Gallasa i Gérémiego. W drodze do drugiego z rzędu tytułu mistrzowskiego zagrał w zaledwie 21 spotkaniach, ale to on wystawiany był na mecze Ligi Mistrzów.
W sierpniu 2006 roku Gallas opuścił nasz klub, ale w jego miejsce pojawił się Khalid Boulahrouz. Na początku sezonu 2006/07 Paulo pełnił więc rolę ‘zapchajdziury’, jednak w drugiej części kampanii odzyskał miejsce na prawej obronie i odegrał ogromną rolę w zatrzymaniu Cristano Ronaldo w finale FA Cup.
Zawodnik stał się również podstawowym lewym obrońcą swej reprezentacji, na pozycji tej występował między innymi podczas Euro 2008. Portugalia odpadła w ćwierćfinale, gdzie lepsza okazała się reprezentacja Niemiec. Zwycięskiego gola zdobył po pojedynku z Ferreirą Michael Ballack, jednak Portugalczyk był w tej sytuacji wyraźnie odpychany i nikt nie może mieć do niego pretensji o nie pokrycie Niemca.
Sezon, który rozpoczął się po wspomnianym wyżej turnieju był dla Paulo ‘spokojniejszy’, nie wybierano go do gry tak często jak wcześniej. Rzadko oglądany podczas ostatnich spotkań pod wodzą Mourinho Paulo wystawiany był natomiast częściej przez następcę The Special One, Avrama Granta. O miejsce na prawej stronie defensywy walczył z Juliano Bellettim, kiedy jednak Ashley Cole i Wayne Bridge doznali urazów to właśnie Ferreira wypełnił po nich lukę.
Działo się tak aż do października kiedy to kontuzja odniesiona podczas meczu rozegranego w ramach Carling Cup wykluczyła go z gry na pięć tygodni.
W ostatnich spotkaniach zeszłego sezonu to Paulo grał częściej niż Belletti. Wystąpił między innymi w spotkaniu z Manchesterem United. W finale Ligi Mistrzów jego miejsce zajął jednak Michael Essien.
W lutym 2008 roku Paulo podpisał nowy, 5-letni kontrakt. Liczba jego występów stale jednak spadała, za co Portugalczyk mógł ‘podziękować’ Bosingwie i Branislavovi Ivanovicowi.
W styczniu 2009 roku, mając na uwadze zdolność gry Ferreiry na lewej obronie, zielone światło na odejście z klubu otrzymał Wayne Bridge. Sezon skończył się jednak dla Paulo przedwcześnie jako, iż doznał on zerwania więzadeł krzyżowych. Portugalczyk wybiegnie na boiska dopiero na początku sezonu 2009/10.
