Kilka spektakularnych transferów dokonanych latem przez Chelsea miało sprawić, że drużyna ze Stamford Bridge miała być jeszcze bardziej skuteczna i jeszcze bardziej zdeterminowana. Nie bez prawdy jest stwierdzenie, że najprawdopodobniej posiada najlepszą linie środkową w Europie. Jednakże nasuwa się słynne porzekadło, że "nazwiska nie grają". Daleki jestem od wysuwania krytycznych głosów na temat polityki transferowej, chcę jedynie pokazać w jaki sposób zmienił się styl gry Chelsea po przyjściu Ballacka, Shevchenki a przede wszystkim Ashley Cole'a i Boulharouza.
Patrząc na wyjściową jednastkę w meczu z Werderem od razu nasuwa się pytanie o skrzydłowych. Nie zagrał ani Shaun Wright - Phillips, ani Robben, ani Joe Cole. Holender nie grał z powodu kontuzji, ale zapewne i tak nie znalazł by miejsca w pierwszej jednastce. Skąd ten wniosek? Otóż analizę ustawienia zaczniemy nie od obrony, ale właśnie od pomocy. Na papierze mogło się wydawać, że rolę bocznych pomocników pełnią Essien oraz Lampard. Essien faktycznie grał na prawej stronie pomocy, ale tylko przy wyprowadzaniu akcji lub też gdy Werder próbował atakować lewą stroną. Jeśli będzie okazja polecam obejrzenie tego meczu jeszcze raz, ale tylko pod kątem gry obronnej Chelsea. Sposób w jaki się przesuwała środkowa formacja był rewelacyjny. Praktycznie Diego nie pokazał nic ze swoich umiejętności, podobnie jak Borowski. Zagęszczenie gry przez pomoc wsparte bocznym obrońcą oraz napastnikiem nie pozwalało na rozwijanie akcji. Właśnie przykład Essiena jest idealny jeśli szukamy wzorów do naśladowania gry bocznego pomocnika. Nie jest to typowy skrzydłowy, ale jego rola w tym meczu polegała na zagęszczaniu pola. Wyobraźmy sobie, że zamiast niego grałby Wright - Phillips. Przyklejony do linii, często nie wracjący do obrony. Zapewne Werder wykorzystałby tą dziurę w pomocy, tym bardziej mając po tej stronie ofensywnie ustawionego Wome.
Żeby nie było tylko kolorowo to trzeba przyznać, że kreowanie gry kulało w tym spotkaniu. Czasem sie odnosiło wrażenie, że Lampard gaśnie przy Ballacku tak samo jak przy Gerrardzie. Obaj starają się, ale mało w tym wszystkim zgrania i dyscypliny. Wydaje się, że jednak dużo lepszym rozwiązaniem jest ustawienie Chelsea z Joe Cole'm, grającym troszkę "wyżej". Nie do końca opanowany jest również manewr ze schodzeniem na skrzydło napastnika - najczęściej na lewe. Taką "konstrukcję" rok temu wprowadzał Rijkard często ściągając Eto'o na bok. Ma to za zadanie wprowadzać małe zamieszanie w obronie rywala jednak ani Shevchenko, ani Drogba nie stanowili większego zagrożenia pod bramką Werderu. Póki co para Robben - Drogba sprawiała większe zagrożenie niż para ze środowego meczu.
Mimo ciągłych zmian pewne rzeczy w futbolu się nie zmieniają bo zwyczajnie nie mogę. Wie o tym Jose Mourinho i mimo, że wystawia czterech "środkowych" pomocników wcale nie rezygnuje z gry skrzydłami. Wspomniałem już o napastnikach schodzących na skrzydło, ale prawdziwym zaskoczeniem było ustawienie ubrony. Po pierwsze A. Cole, który praktycznie nie miał zbyt wiele zadań defensywnych. Po pierwsze dlatego, że miał zapewne słać dośrodkowania na Drogbę, po drugie Frings nie angażuje się za bardzo w grę na skrzydle. Dlatego Cole większość meczu spędził na połowie Werderu ciągle szarpiąc lewym skrzydłem. Dla równowagi oczywistym było, że nie zagra Ferreira. Dwóch "ofensywnych" obrońców to zbyt ryzykowne przedsiewzięcie. Stąd w składzie Boulharouz, o którym miejmy nadzieje będzie okazja pisać w pozytywnym tonie.
Podsumowując można stwierdzić, że Mourinho wprowadza zupełną nowość na boiska europejskie. Po części wynika to z założeń, jednak nie da się ukryć, że nikt nie wyobraża sobie na ławce Ballacka czy Shevchenki. Może się jednak okazać, że Mourinho już niedługo nie będzie miał wyjścia.
